Ustawienie kabaretowe: plan sali, w którym nikt nie siedzi tyłem do sceny

Czym jest ustawienie kabaretowe

Kabaret to okrągły stół, przy którym krzesła stoją tylko na jednym łuku. Część okręgu zwrócona do sceny zostaje pusta, dzięki czemu nikt nie siedzi tyłem do programu i nikt nie musi obracać krzesła, gdy zaczynają się przemówienia. Ustawienie bywa nazywane także pół stołem albo półksiężycem i jest standardem gal, wręczania nagród i kolacji konferencyjnych — wszędzie tam, gdzie w tej samej sali je się i patrzy na scenę.

Od bankietu różni je jedna decyzja: w bankiecie krzesła obiegają cały okrąg, w kabarecie tylko jego część. Od ustawienia teatralnego różni je stół: w teatrze wszyscy widzą scenę, ale nie ma gdzie postawić talerza. Kabaret leży pomiędzy nimi, a cenę płaci się w metrach podłogi.

Ile miejsc zostaje przy stole

Po otwarciu łuku zostaje mniej więcej dwie trzecie pełnego okręgu. W praktyce znaczy to, że stół dla ośmiu osób jest w ustawieniu kabaretowym stołem dla pięciu albo sześciu.

Liczba bierze się z tego samego rachunku co przy pełnym stole: dostępna krawędź podzielona przez mniej więcej 60 centymetrów (24″), których potrzebuje jeden gość. W kabarecie liczy się tylko krawędź poza otwartym łukiem, więc otwarcie 120 stopni kosztuje jedną trzecią miejsc, a 140 stopni nieco więcej. Wszystkie średnice i cały wzór są w poradniku o tym, ile osób mieści się przy okrągłym stole.

Szerokość otwarcia to kompromis. Wąskie otwarcie oszczędza miejsca, ale skrajni goście patrzą na scenę pod kątem; szerokie daje wszystkim widok wprost i kosztuje jedno miejsce więcej. 120 stopni to dobry punkt wyjścia, który warto dostosować do tego, jak blisko sceny stoi stół.

Powierzchnia: 30–40 % więcej niż bankiet

Kabaret nie zajmuje więcej miejsca na stół — stół jest ten sam. Zajmuje więcej miejsca na osobę, bo ten sam stół i przejście wokół niego obsługują dwóch albo trzech gości mniej. Przy tej samej liczbie osób potrzeba więc około 30–40 procent więcej podłogi niż w bankiecie.

Liczby obejmują samą strefę stołów. Scena, parkiet, bufet, bar, szatnia i technika dochodzą osobno, a na nie warto zarezerwować kolejne 20–30 procent. Kolacja kabaretowa dla stu osób to zatem około 150 metrów kwadratowych stołów i krzeseł plus 30–45 metrów kwadratowych całej reszty.

Stąd bierze się decyzja, którą warto podjąć przed listą gości: jeśli sala jest już zarezerwowana, kabaret obcina liczbę miejsc. Sala, która w ustawieniu teatralnym mieści dwieście osób, posadzi w kabarecie sto do stu dwudziestu. Jeśli wszyscy muszą się zmieścić, odpowiedzią jest bankiet — albo większa sala.

Kiedy kabaret jest właściwym wyborem

Decyzja wynika z głównego punktu wieczoru. Jeśli jego sercem jest scena — kabaret; jeśli sercem jest stół i jedzenie — bankiet.

• Program trwa dłużej niż kwadrans. Na krótkie powitanie każdy się odwróci, ale nikt nie przesiedzi bokiem godziny wręczania nagród.
• Na scenie coś się pokazuje. Występ, film albo zespół na żywo oznaczają, że połowa stołu bankietowego patrzyłaby w złą stronę.
• Serwis jest lekki. Kabaret pasuje do przekąsek, deseru i kawy lepiej niż do pełnego nakrycia: pusta strona stołu jest też tą stroną, z której dosięga kelner.
• Sala ma zapas powierzchni. Jeśli nie da się oddać jednej trzeciej podłogi więcej, ustawienie upada właśnie tutaj, niezależnie od tego, jak dobre byłoby poza tym.

Pozostałe ustawienia i ich liczby omawia poradnik o rozsadzeniu gości na wydarzeniu, w którym jest też porównanie ustawienia teatralnego i szkolnego.

Przesunięte rzędy i widoczność sceny

Sam otwarty łuk nie wystarczy: jeśli stoły stoją w prostych rzędach, gość z tyłu patrzy w tył głowy osoby siedzącej przy stole przed nim. Dlatego salę kabaretową ustawia się w przesuniętych rzędach.

Rzędy przesuwa się w bok o pół odstępu między stołami, dzięki czemu stół z tyłu wypada między stołami z przodu, a wzrok przechodzi przez szczelinę. Liczba stołów w rzędzie maleje w miarę oddalania się od sceny — typowa sala idzie 5–4–3 — bo dalej łuk celuje w węższy kąt. Między rzędami stołów zostawia się te same około 150 centymetrów co w bankiecie, żeby odsunięte krzesło i przechodzący kelner zmieścili się w tej samej przerwie.

Jeszcze dwie rzeczy: obróć skrajne stoły wachlarzowo w stronę sceny, żeby ich łuk celował w scenę, a nie w boczną ścianę. A jeśli odległość ostatniego stołu od sceny przekracza jakieś piętnaście metrów, program należy też na ekran — ustawienie nie zastąpi widoczności.

Jak zrobić salę kabaretową na planie

W Pulpetti kabaret to ustawienie stołu, a nie ręczna robota. Wybierz okrągły stół i otwórz jego ustawienia: w polu Rozmieszczenie są opcje Pełny okrąg i Cabaret (otwarty łuk). Druga odsłania suwak Otwarty łuk, którym zmienia się szerokość otwarcia w stopniach.

Liczba miejsc zostaje w swoim własnym polu, więc stół pozostaje tym samym stołem: gdy zmienisz osiem miejsc na sześć, krzesła rozłożą się na nowo wzdłuż łuku i na planie nie zostaną puste ani przekreślone miejsca. Licznik miejsc na górnym pasku przez cały czas pokazuje, ilu gości mieści się teraz w sali.

Całą salę dostaniesz od razu z opcji Cabaret w menu Szablony: scena z przodu, okrągłe stoły w przesuniętych rzędach i stoły obrócone w stronę sceny. Potem stoły można dowolnie przesuwać, usuwać i dodawać — szablon jest punktem wyjścia, nie wynikiem.

Gdy plan jest gotowy, nazwiska trafiają na niego tak samo jak przy każdym innym ustawieniu: rozsadzenie gości na wydarzeniu dzieli gości między stoły, reguły trzymają towarzystwa razem, a gotowy plan drukuje się z winietkami i numerami stołów.

Trzy błędy, które się powtarzają

1. Liczba miejsc zostaje bankietowa. Jeśli przy stole zaznaczono osiem miejsc, a łuk mieści sześć, lista gości nie zmieści się w sali — a błąd wychodzi dopiero przy rozdawaniu winietek. Zmień liczbę razem z rozmieszczeniem.
2. Salę liczy się jak bankiet. Ta sama sala przyjmuje w kabarecie o jedną trzecią mniej osób. Policz miejsca z planu, a nie z podanej pojemności obiektu, którą prawie zawsze podaje się dla bankietu albo dla ustawienia teatralnego.
3. Stoły zostają w prostych rzędach. Bez przesunięcia ustawienie odtwarza dokładnie ten problem, który miało usunąć: część gości patrzy w plecy innego gościa. Przesunięcie to pół odstępu między stołami, nic więcej.